Zaterdag 7-8-21, Dag 2, Matfors – Stode 29 km

Zondag 8-8-21, Dag 3, Stode – Torps Byn 15 km (en 15 km met de trein)

Volgens mijn Nederlandstalige wandelgids van Ria Warmerdam is er voldoende accommodatie en is het handig om 1 a 2 dagen te reserveren. Dit weekend is het net even anders. Vanwege de jaarlijkse ‘Langsta Lopis’ op de Ljungandalvagen is het heel erg druk. Interessant natuurlijk om te weten wat Lopis is, aangezien mijn Zweeds niet verder gaat dan “tak sumuket” (Inmiddels doe ik al drie dagen DuoLingo Zweeds, dus het gaat al beter). Lopis is de vrijmarkt waarbij iedereen zijn of haar overtollige spullen te koop aan bied. Maar in plaats van gezellig boven op elkaar, zoals in Nederland, is de route 47 km lang met her en der garages en tenten met oude zooi. Dit fenomeen trekt dit weekend nogal wat volk en vandaar dat deze pelgrim nogal wat “waar te slapen stress “ heeft gehad, want het merendeel leek vol. Maar inmiddels is het zondagavond en ben ik niet dakloos geweest. Na uren bellen (echt niet overdreven) kon ik gisteravond terecht in een huis op een boerenerf en nu zit ik in een kapel die verbouwd is tot huis voor pelgrims.

Na alle dat geregel vertrok ik gisteren vroeg opgewekt uit Matfors. Heerlijk weer, halfbewolkt. Met genoeg eten voor onderweg, want op de 28 km tot Stode was er niets voor de inwendige mens te krijgen. Volgens “ Ria” volgde de weg het meer Stodesjon en leende dat zich prima voor een zwempartijtje onderweg, te gek! Na een uurtje of 2 vond een strandje, waar ik heerlijk kon afkoelen maar verder vond ik geen zwemgelegenheid meer . De route was lange en saaie brede gravelweg waar regelmatig grote auto’s overheen reden, grote stofwolken achterlatend. Misschien had ik me er teveel van voorgesteld maar ik vond het supersaai en irriteerde me aan de vele auto’s die voorbij kwamen . Met elke kilometer voelde de rugzak steeds steeds zwaarder . Ik leek niet vooruit te branden, en dat ken ik eigenlijk niet van mezelf.

Bij camping Stode belde ik zoals afgesproken met Anna, mijn via-via gastvrouw. Ze had me gezien bij de brug vertelde ze en ik moest maar even wachten dan kwam ze met de auto want het was lastig uitleggen waar ze woonde . Wat fijn, dacht ik nog, dan hoef ik niet meer te lopen vandaag. Maar haar auto zat helemaal vol met man en drie kinderen. Ze vertelde me hoe ik moest lopen “ het is vlakbij : via dat paadje het spoor oversteken en via de tuin van de buurman (ik heb hem gebeld dat er een pelgrim door zijn tuin komt, want anders wordt ie boos) kom je bij mijn boerderij”. De rugzak mocht mee in de auto, en met hernieuwde energie liep ik lekker licht..pas drie kwartier later kwam ik bij haar huis. De routebeschrijving klopte maar ze was vergeten te vertellen dat er een lange asfaltweg langs het spoor liep die ik moest volgen voor ik kon oversteken…Haar pleegkinderen oefenden hun Engels met mij en ik mocht ik mee met auto naar de supermarkt..teveel gekocht want ik had zo’n honger.

Ik maak een heerlijk champignon omelet en verder was ik te ellendig om nog iets te doen. Mij hele lijf deed pijn en voel me (weer) koortsig. Na mijn tweede Phizer vaccinatie, nu bijna twee weken geleden, werd ik flink ziek en heb ik een paar dagen hoge koorts gehad . Het bleek geen Corona , maar ‘slechts’ een bijwerking. Het lijkt toch nog niet helemaal weg te zijn.

Vanmorgen voelde ik me nog steeds slap en ziek. De moeizaam gereserveerde slaapplek bleek 30 km verderop te liggen. Deze afstand zag ik vandaag echt niet zitten. Het Olavspad volgt globaal de E14 naar Trondheim en ook het spoor . Dat was nu handig: Het station van Stode lag 3,5 km van mijn huisje vandaan en ik besloot de trein naar Torpshammar, 15 km verderop, te nemen. Zo zou ik vandaag nog 15 km te lopen. Vond het nogal “on-pelgrims” van mezelf , maar merkte dat dit nu zo het beste was.

De conducteur, van wie ik het kaartje koop voor de 12 minuten durende rit, kijkt me ernstig aan en zegt : “you are very young. You have to buy a discount ticket” 😊. “Well” zeg ik: “I am almost as young as you”. Deze aardige man zit ongeveer tegen zijn pensioen aan . Hij besluit met de wijze woorden “inside we are all still young”.

Het is net gestopt met regenen als ik uitstap. De weg is alweer een gravelweg , breed genoeg voor auto’s om naar de volgende Lopis te rijden. De E14 loopt paralel en die weg is erg druk met veel lawaai. Ik ben nog niet echt gecharmeerd van deze route, veel auto’s, veel bebouwing. Met Olav en zijn pad moet ik nog een band opbouwen. Misschien hebben we meer tijd nodig, of misschien moet ik mijn verwachtingen van natuur rust en stilte bijstellen.

In Fransta eet ik een pizza en drink een koffie in het Zomercafe. Onder het afdak wacht ik tot het buitje is overgetrokken . Ik begin een beetje op te knappen. Voorbij de kerk buigt het pad af uit langs de rivier, een smal paadje tussen de bomen en langs het water. Met echte modder, muggen, bloemen, vlinders tegen een achtergrond van prachtige luchten. Ik voel mezelf opbloeien. Hé hé , als ik een wandelgids zou schrijven over het Olavspad dan zou die beginnen in Fransta….

Het is maar een uurtje lopen naar Kapellet et Byn, een tot pelgrimsverblijf omgebouwde kapel . Van de host heb ik de toegangscode van het sleutelkastje en later wordt er ontbijt gebracht door gastvrouw Anki, ze is superaardig en we hebben een mooi gesprek. Heerlijk, ik kom een beetje bij.